پارک لاله یکی از بزرگترین پارک های تهران است که در ایا م تابستان و مخصوصا آخرهای هفته، جایی برای سوزن انداختن درآن پیدا نمی شود!(دقیقا همان سوزن انداختن!)

راستش من خودم که نمی دانم چرا اسمش را گذاشتند لاله، اما یک دوستی دارم به اسم پخمه که اون هم نمی داند!  و تازه پخمه خودش هم چند تا دوست دارد که  هیچ کدام از آنها هم نمی دانند!ا حالااسمش زیاد مهم نیست چون بعید می دانم تا آخر عمر کسی از شما بپرسد چرا اسمش را لاله گذاشتند؟

اما چیزی که مهم است، این است که پارک لاله نزدیک محل سکونت ما(شما بخوانید خوابگاه!)  است و ما (من و پخمه) هم چون حوصله نداریم برویم جاهای دیگر مدام آنجا می رویم. حالا من هم  می خواهم در یک اقدام بی ربط، از خواص این پارک برایتان بگویم. یکی اینکه این پارک دارای چمن، درخت، حوض بزرگ آب و صندلی می باشد(که خیلی مهم است)!دیگر اینکه شما می توانید در این پارک راه بروید! فقط با ید کله ی شما یک مقادیراتی آمادگی برخورد با توپ والیبال، فوتبال، بسکتبال،بولینگ!(نه، این یک رو الکی گفتم!)،و هر گونه ضربه راکد بدمینتون را  داشته باشد.

این پارک همچنین وسایل بازی زیادی دارد که  اشتباها کنارشان نوشته اند"زیر 10 سال" چون ما هر بار از آنجا رد می شدیم پدر ها سوار تاب بودند و بچه ها هل می دادند! و خودمان هم کلی توی  صف تاب منتظر می ماندیم تا نوبتمان بشود و آنها هم ول کن نبودند!

 همین جا هم بگویم که پخمه استاد تاب سواری است! مخصوصا وقتی موجودی از جنس مخالف را ببیند که دیگر فکر جان خودش را هم نمی کند!

آخر های هفته معمولا کسی پیدا می شود که کنار حوض نشسته و آواز می خواند و مطمئنا نمی داند که این  افراد زیاد، به خاطر صدایش نیست که دورش جمع شده اند به خاطر بهانه ایست که باعث شده دور هم جمع شوند!

پارک لاله ،غذا خوری های زیادی هم دارد که  من مطمئنم همگی معتقدند پول خون تک تک اجدادشان باید به قیمت فروش اضافه شود!

در حوالی ظهر به غیر از باغبانان و زوج های جوان دبیرستانی(!)  در گوشه و کنار دور از دید رس پارک، افراد دیگری در پارک نیستند.اما در شب، می توانید برای نمونه یک عدد سوزن بیاورید تا ببینید جایی برای انداختن آن پیدا می کنید یا نه!

من و پخمه کلی خاطره از پارک لاله داریم که رویمان نمی شود تعریف کنیم! تنها می ماند یک سوال که واقعا چرا اسمش را گذاشتند پارک لاله؟!