پخمه

گی گفته هر مطلبی باید عنوان داشته باشه!

راستش من فکر می کردم فقط وقت نمی کنم که بنویسم، اما الان مدتی است که فهمیده ام اینُ، میل نوشتن است که ندارم!و اگر هم بنویسم، مسلما طنز نخواهد شد! البته حالم بر عکس حال وبلاگم خیلی خوب است!مثل همیشه!شاد!امیدوار!پر انرژی! شاید موضوع ندارم برای نوشتن،شاید هم کلمه! اصلا شاید وبلاگ نوشتن و طناز بودن فقط موقعی بود که بعضی چیز های مهمتر نبودن! نمیدونم!...راستش الان هم اومده بودم که هیچی ننویسم!فقط نگاه کنم به صفحه ای که قبلا توش می نوشتم.. و برم!شاید هم با نگاهم یک چیزهایی بنویسم و برم!شاید اون موقع هایی که وقت نوشتنه به وبلاگ فکر نمی کنم و اون زمانهایی که به وبلاگ فکر می کنم وقت نوشتن نیست و الان هم از اون موقع هاست!....دوست داشتم از ترم هشت بودنم بنویسم!از کتابهایی بنویسم که تازه خوندم! اصلا دوست داشتم از پروژه هایی که انجام دادم و مسئولیت هایی که دارم بنویسم!

پخمه مدتی است که مرده! دیشب اومد به خوابم که قراره زنده شم!من هم قول دادم که زنده اش کنم!شاید این بار که زنده شد یک پخمه ی دیگر بود!شاید هم اسمش را عوض کرد!شاید هم خودش عوض شد! خوب شاید هم نشد! اصلا شاید گذاشت رفت یه جای دیگه! شاید مثل شمس تبریزی غیبش زد و رفت!(چه تشبیهی!اگه بفهمه ذوق مرگ می شه!باز خوبه مرده فعلا!)اون وقت من هم مثل مولوی سر قفلی این وبلاگ و واگذار می کنم و می رم دنبالش! نمی دونم! شاید هم وقتی زنده شد به این مزخرفات من خندید و باز شروع کرد به شیرین کاری های متحیرالوقوع خودش! نمی دونم!....

|+| نوشته شده توسط مجتبی نادری در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387 و ساعت 21:22