پخمه |
 |
|
منوي اصلي
نوشته هاي پيشين
جستجو
پيوندها
تماس با من
آمار وبلاگ
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها: طراح قالب
Powered By BLOGFA.COM |
قصه ی شمع
قد و بالاي تنم، گوشت هاي بدنم، همه زندان من است... ديو تاريكي شب ها دشمن جان من است سوختن مظهر ايمان من است نور زرد بي صداي بدنم ،... تابش جان من است ياد پروانه ي بالاي سرم همه آتش فكند روي برم آه، پروانه پريشان من است نكند از شب تاريك سيه مي ترسد؟! در پي شعله ي لرزان من است؟ پر و بالش نكند در عطش شعله بسوزد؟ نكند بر شررم چشم بدوزد؟! عمر من مرثيه ي سوختن يك بدن است منم آن عاشق پروانه ي بالاي سرم نكند من كه نباشم همه جا سرد شود؟ يا كه پروانه ي من بعد از من، در دل اين شب بي آتيه شبگرد شود؟ يا گرفتار كمي درد شود؟ يا كه بعد از مرگم،... داغدار اين تن سرد شود؟ آنچه از من جاريست... باعثش گرمي اين شعله ي لرزانم نيست اشكهاي چشمم و ديده ي گريانم نيست باعثش گرمي عشق است... همين! آه....پروانه من! عمر من كوتاه است زندگاني فقط اين يك راه است زندگاني...فقط اين يك راه است! سحرم باز آمد وقت پايان شده است،وقت اتمام بدن وقت خاموشي من وقت بيداري خورشيد و فراموشي من نور خورشيد نمايان شده است همه جا روشن و تابان شده است شعله ام كوچك و آهسته و لرزان شده است بدنم ريخنه است...تن بي جان شده است لحظه اي بيش به پايان آيم شادمانم، زيرا... شيره ي عمق وجودم وقف جانان شده است خنده ام در شرر شعله ي آخر پيداست مرگ در يك قدمي منتظر است نور خورشيد، به جاي نور من گرميش هم يك شرر از شور من خوش زماني آمدي اي مرگ! من آماده ام! هر چه اندر سينه بود، من به جانان داده ام... برو پروانه ي خوش بختي من لحظه ي مرگ تماشايي نيست! سرنوشت من و دل سوختن است دم به دم مردن و لب دوختن است برو پروانه كه گل ها همه شان منتظرند! |+|  داستان کوتاه
شب بود. باران سختي مي باريد. مرد عابر يقه پالتوي كهنه اش را بالا برد. دستهايش را از سرما توي جيب هايش فرو كرده بود ودر كنار پارك راه مي رفت. قطره هاي باران زير نور تيرهاي چراغ برق معلوم بود.شهر را غم گرفته بود.صداي زوزه ي باد مي آمد.گوشه ي پارك يك زن و دو بچه را ديد. نگاهي كرد و بي اعتنا به راهش ادامه داد. زن فقير توي پارك براي خودش و بچه هايش سايباني پيدا كرده بود. سر پناهي نداشت. مدت ها پيش شوهرش او را ترك كرده بود. مي گفت براي كار به شهري مرزي مي رود. قول داده بود كه با پول باز گردد. اما سالهاست كه رفته است.زن حالا ديگر مي دانست كه آنها بهانه اي براي ترك كردنش بود. زن فقير كس و كاري هم در شهر نداشت و گوشه ي پارك ، مدتهاست تنها سر پناه اين زن شكسته است. گريه ي يكي از بچه ها در صداي باران گم مي شد. چادر زن خيس شده بود. يكي از بچه ها خواب بود و ديگري گريه مي كرد. هوا سرد بود و سرما رحم نداشت. صداي باران با صداي زوزه ي باد همراه شده بود. ماشيني با سرعت از كنار مرد عابر گذشت و آب هايي كه گوشه ي خيابان جمع شده بود را به سمت مرد عابر ريخت. از ماشين صداي موزيك شادي مي آمد. و دو بچه ي كوچك پشت ماشين بودند. همه دست مي زدند و شاد بودند. مرد يادش آمد كه بچه هايش الان همسن اين دو هستند. روزي را يادش آمد كه شهر را ترك كرده بود.براي كار رفته بود. و در شهري مرزي برايش پاپوش درست كرده بودند و دستگير شده بود. الان سه سال از آن ماجرا مي گذرد و او از زندان آزاد شده است. آرزو مي كرد اي كاش امشب را در كنار خانواده اش باشد.امروز تمام شهر را براي يافتن زن و بچه هايش گشته بود و خبري از آنها نيافته بود. نه جايي داشت و نه پولي. امشب را مي خواست به پارك پناه ببرد.
|+| |
|
